Η στήλη Menculture παρουσιάζει την κριτική της τελευταίας ταινίας του Quentin Tarantino, Django Unchained.
του Γιώργου Χελιώτη
Μερικές φορές αναρωτιέμαι γιατί ο Quentin Tarantino είναι τόσο αγαπητός στο σινεφίλ κοινό. Οι περισσότερες ταινίες του μικρή σχέση έχουν με την πραγματικότητα, οι ήρωές του είναι πάντα άκρως προβληματικοί χωρίς ελπίδα ανάκαμψης, τα θέματα που χρησιμοποιεί είναι συχνά φόρος τιμής σε ξεχασμένα είδη και η βία στις ταινίες του είναι αδικαιολόγητη.
Μετά όμως, βλέπω κάθε καινούργια του ταινία και καταλαβαίνω ακριβώς γιατί όλοι τον εξυμνούν. Ο λόγος είναι απλός: με τις ταινίες του Tarantino γουστάρεις τρελά όταν τις παρακολουθείς. Δεν υπάρχει κάποια λογική εξήγηση παρά το ότι τις βλέπεις και ο,τιδήποτε συμβαίνει στην οθόνη σε καθηλώνει με ευκολία. Όντας ο ίδιος μεγάλος φαν του κινηματογράφου, ξέρει ακριβώς τι θέλει να βλέπει το κοινό και του το παραδίδει με περισσή μαεστρία.
Η τελευταία του ταινία ονομάζεται Django Unchained και η υπόθεση εξελίσσεται ως εξής: στον αμερικάνικο Νότο του 1858, όπου η δουλεία, ανθεί ένα κυνηγός κεφαλών γερμανικής καταγωγής, ονόματι Dr. King Schultz, ελευθερώνει ένα σκλάβο, τον Django, και μαζί συνεργάζονται στο να σκοτώνουν επικυρηγμένους. Ο υπέρτατος στόχος όμως, και των δύο είναι να ελευθερώσουν τη γυναίκα του Django, η οποία εκδουλεύεται σε μία τεράστια φυτεία της οποίας ο ιδιοκτήτης είναι ο παρανοϊκός Calvin J. Candie. Όλα εξελίσσονται ομαλά μέχρι να φτάσουν στο σπίτι του Candie, όπου το σχέδιό τους αρχίζει και στραβώνει.
Το καινούργιο του πόνημα ήρθε να επιβεβαιώσει όλα όσα πίστευα για τον Tarantino αλλά να με εκπλήξει και θετικά, καθώς ταινία με την ταινία φαίνεται ότι ο ίδιος εξελίσσεται από αξιοπερίεργο σκηνοθέτη και μάστορα της βίας σε σοβαρό δραματουργό. Και αυτό το καταφέρνει χωρίς να κάνει εκπτώσεις στις προσωπικές του εμμονές, χωρίς να χάνει το χαρακτήρα του. Αν και το Django είναι η πιο «σοβαρή» ταινία που έχει σκηνοθετήσει, μυρίζει Tarantino από απόσταση.
Ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στα spaghetti western, η ταινία του Tarantino εξελίσσεται πολύ σωστά δραματουργικά κλιμακώνοντας σταδιακά την ένταση μέχρι τη στιγμή που το πρωταγωνιστικό δίδυμο καταφτάνει στην οικία του Candie. Σε αυτό το σημείο, ο θεατής καταλαβαίνει ότι θα παιχτεί η τελευταία πράξη της οδύσσειάς τους και πραγματικά ο Tarantino δίνει ρέστα. Κάθε κουβέντα, κάθε ματιά, κάθε κίνηση φανερώνουν μία υποβόσκουσα ένταση και μία βόμβα έτοιμη να εκραγεί. Και επειδή μιλάμε για τον Tarantino, αυτό δεν αργεί να γίνει.
Μέχρι όμως, να συμβεί αυτό, έχουμε γίνει μάρτυρες διαδοχικών μεγαλειωδών σκηνών καθ’όλη τη διάρκεια της ταινίας. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι σχεδόν κάθε σεκάνς στο Django είναι σκηνή ανθολογίας. Και φυσικά, οι διάλογοι μεταξύ των πρωταγωνιστών συνεχίζουν να είναι καθηλωτικοί, ακόμα και αν συζητούν για εντελώς αδιάφορα γεγονότα.
Δυνατό χαρτί της ταινίας είναι και οι ερμηνείες των ηθοποιών καθώς κανένας δεν υστερεί. Ο Jamie Foxx εκφράζει ιδανικά την καταπιεσμένη οργή του Django και καταλαβαίνεις στο βλέμμα του την αποφασιστικότητά του ώστε να βρει την αγαπημένη του. Ο Christoph Waltz, σε ένα ρόλο που θυμίζει αυτόν του Inglorious Basterds, είναι και πάλι καταπληκτικός ως ευγενικός και καλοντυμένος κυνηγός κεφαλών με ένα διεστραμμένο αίσθημα ηθικής. Ο παλιός γνώριμος Samuel Jackson είναι απολαυστικός σε ένα μικρό ρόλο κλειδί αλλά την παράσταση κλέβει ξεκάθαρα ο Leonardo DiCaprio στο ρόλο του Calvin Candie σε μία παράσταση τομή για τη μέχρι τώρα καριέρα του. Εννοείται ότι δε λείπει και ο ξεχασμένος σταρ που κάθε φορά διαλέγει ο Tarantino στις ταινίες του, με τον Don Johnson του Miami Vice να είναι πολύ καλός στον ενδιαφέροντα αλλά μικρό ρόλο του.
Κλείνοντας, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι το Django Uncained στοχεύει πολύ ψηλά στη φιλμογραφία του Tarantino και πιθανότατα θα είναι και μία πό τις καλύτερες ταινίες της σεζόν.
